Action

กิจกรรมดีๆที่ช่วยโลก
Action … Action speaks loudest
web link ไปสู่actionดีๆ เพื่อสังคม เช่น

ธนาคารขวดแก้ว ธนาคารขวดแก้ว เปลี่ยนขวดแก้วเป็นทุนการศึกษา สนามเด็กเล่น หรืออุปกรณ์การเรียน พร้อมกับปลูกฝังให้เด็กๆรู้จักการรีไซเคิลไปในตัว
http://change-action.com/prelude/glass-bank.html
Just Try … ลองทำดู คุณทำได้ …ง่ายจัง (text อยู่ใน file Just Try … ลองทำดู คุณทำได้ …ง่ายจัง ภาพประกอบ ไม่มี แล้วแต่ดีไซเนอร์;) )
wechange HYPERLINK http://www.wechange.com www.wechange.com : We Make Change More Power…การเปลี่ยนแปลงส่งต่อกันได้ HYPERLINK http://www.wechange.com/ http://www.wechange.com/

youthventure
Youth Venture : Dream It, Do It. … ฝันให้ไกล ไปให้ถึงกันเถอะ วัยรุ่น! …
HYPERLINK http://www.genv.net/ http://www.genv.net/

aday
A Day Support:  …That Day You Do…วันที่เราได้ทำ
HYPERLINK http://www.daypoets.com/aday/support.html http://www.daypoets.com/aday/support.html

thaibcg โครงการกระดาษเพื่อน้อง ( ของเตตร้าแพ็ค)
HYPERLINK http://www.thaibcg.com/index2.html
แยกกล่อง ลดขยะ / กล่องของพี่ เพื่อสมุดของน้อง ฯลฯ… โครงการกล่องๆ ที่ให้มากกว่ากล่อง HYPERLINK http://www.thaibcg.com/index2.html http://www.thaibcg.com/index2.htm

รองเท้า ที่ใส่ได้มากกว่า 2 เท้า
HYPERLINK “http://atxanonymous.blogspot.com/2007/05/toms-shoes-feel-good-consumerism.html”Toms Shoes… Shoes for Tomorrow … รองเท้า ที่ใส่ได้มากกว่า 2 เท้า
จะเป็นอย่างไร ถ้ารองเท้าที่คุณซื้อ ใส่ได้มากกว่า 2 เท้า
ไม่ใช่เพราะรองเท้าคู่นั้น มี 3 ข้างหรือมากกว่านั้น
ไม่ใช่เพราะรองเท้าคู่นั้น เอาไว้ผลัดใส่กับเพื่อนหรือญาติพี่น้องได้
แต่เพราะรองเท้าคู่นั้น ได้ทำให้เด็กด้อยโอกาสอีกหนึ่งคน มีรองเท้าใส่
“For every pair you purchase TOMS will give a pair of shoes to a child in need”
คือ คำประกาศเจตนารมณ์ ของผู้ผลิตรองเท้าผ้า หน้าตาเก๋ น่าสวมสบาย ยี่ห้อ TOMS ที่มีสโลแกนว่าShoes for Tomorrow “รองเท้าสำหรับวันพรุ่งนี้” ที่ไม่ใช่เพียง “พรุ่งนี้” ของคนซื้อ แต่ยังเป็น “พรุ่งนี้” ของเด็กที่เกิดมาอาจไม่เคยใส่รองเท้ามาก่อน ไม่ใช่เพราะเขาอยากเซอร์ แต่เป็นเพราะไม่มีใส่ ไม่มีเงินซื้อ ไม่มีโอกาส หรือไม่มีอะไรเลย
แต่คุณทำให้เขามีได้ อย่างน้อยก็มีรองเท้าไว้ใส่
นับแต่ริเริ่มโครงการนี้ในปี 2549 จนปัจจุบัน ผู้ซื้อผลิตภัณฑ์ Toms Shoes ทำให้ เด็ก 10,000 คน ในอาร์เจนตินา และเด็กอีก 50,000 คนในแอฟริกาใต้ มีรองเท้า (TOMS)ใส่
TOMS ตั้งเป้าหมายว่า ภายในปี 2551 เด็กเท้าเปล่า 200,000 คนทั่วโลกมีรองเท้าใส่
ถ้าคุณอยากมีส่วนร่วม อยากได้รองเท้าคู่ใหม่ ที่ให้เท้าคู่ใหม่ได้ใส่รองเท้าด้วย ลองเข้าไปที่ http://www.tomsshoes.com/
Source: http://atxanonymous.blogspot.com/2007/05/toms-shoes-feel-good-consumerism.html
http://www.tomsshoes.com/Default.aspx

http://atxanonymous.blogspot.com/2007/05/toms-shoes-feel-good-consumerism.html

‘ของเสียเหลือศูนย์’

‘ของเสียเหลือศูนย์’
ลดขยะให้เหลือศูนย์ เรื่องง่าย ๆ ที่เป็นไปได้ในโลกปัจจุบัน  กรุงเทพมหานครเปิดเผยว่า ในปี 2549 ปริมาณขยะที่ถูกส่งไปยังสถานีขนถ่ายมูลฝอยสายไหม หนองแขม และอ่อนนุช อันเป็นศูนย์รวมขยะทั้งปวงที่เกิดจากคนกรุงเทพฯ มีทั้งหมด 3,058,260 ตัน นั่นหมายถึงคนกรุงสร้างขยะรวมกันวันละ 8,379 ตัน เฉลี่ยคนละ 1.4-1.6 กิโลกรัมต่อวัน  ถ้าแยกประเภทขยะข้างต้นจะพบว่า เป็นเศษอาหารร้อยละ 45 พลาสติกร้อยละ 28 กระดาษร้อยละ 10 รวมกันแล้วขยะร้อย 83 นี้สามารถนำกลับมาใช้ได้อีก อาทิ เศษอาหารนำไปทำปุ๋ยหมัก อันเป็นการส่งเสริมวิถีเกษตรอินทรีย์ด้วยการผลิตปุ๋ยหมักราคาถูก พลาสติกและกระดาษส่งเข้าสู่กระบวนการรีไซเคิล ซึ่งจะช่วยลดอัตราการใช้น้ำมันผลิตถุงพลาสติกได้ปีละหลายล้านลิตร ลดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกิดจากการกำจัดพลาสติกได้จำนวนมาก และลดการตัดต้นไม้ได้ปีละหลายแสนต้น  ดังนั้น กุญแจสำคัญที่จะลดปริมาณขยะเหล่านี้ก็คือการ “แยกขยะ”  ถึงแม้การแยกขญะจะเป็นเรื่องง่าย แต่ที่ผ่านมาจะพบว่ามีคนหรือหน่วยงานที่ลงมือทำมันอย่างจริงจังนั้นหาได้ยาก เพราะนอกจากต้องมีวินัยในตนเองสูงแล้ว ยังต้องเผชิญกับความมักง่ายของผู้อื่นและข้อจำกัดของชีวิตในเมืองอีกมากมาย  เมื่อไม่นานมานี้ โรงเรียนแห่งหนึ่งได้พิสูจน์แล้วว่า การแยกขยะสามารถทำได้จริง ด้วยวิธีง่าย ๆ ใช้อุปกรณ์ไม่กี่ชนิด ไม่ต้องใช้เครื่องจักรหรือระบบแยกขยะมูลค่านับร้อยล้านที่บรรดาบริษัทใหญ่ ๆ เอ่ยอ้างแต่อย่างใด  โรงเรียนรุ่งอรุณ เป็นโรงเรียนขนาดกลาง ตั้งอยู่ในเขตบางขุนเทียน เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาล-มัธยม 6  ยึดหลักการเรียนการสอนแบบให้เด็กเป็นศูนย์กลางโดยอาศัยแนวทาง “วิถีพุทธ” สภาพแวดล้อมภายในโรงเรียนเอื้อต่อพัฒนาการของเด็ก เมื่อ 5 ปีก่อนโรงเรียนแห่งนี้ต้องเผชิญกับปัญหาขยะล้นโรงเรียน โดยบุคลากรกว่า 1,200 คน ผลิตขยะรวมกันถึงวันละ 206 กิโลกรัม และกว่าที่รถขยะจากสำนักงานเขตจะเข้ามาเก็บสัปดาห์ละครั้ง ขยะก็จะสะสมถึง 1,070 กิโลกรัม ส่งกลิ่นเหม็นและก่อปัญหามากมาย  ด้วยแนวคิดที่ว่า ขยะเป็น “สัจจะวัสดุ” แต่ละชิ้นมีที่มาและสามารถแปรให้เป็นทรัพยากรใหม่ได้แทบทั้งหมด เพียงแต่มันมาอยู่รวมกันจึงไม่น่าดู คณะครูและเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนอันได้แก่ ครูดุจ-อภิดลน์ เจริญอักษร  ครูปุ้ย-ปราณี หวาดเปีย และจักรชัย กุลวงศ์ ฝ่ายจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมจึงริเริ่มโครงการ “Zero Waste” ทำการแยกขยะมาตั้งแต่เดือนกุมภาพัน 2547  พวกเขาต้องทนกับกลิ่นเหม็นและสภาพเลอะเทอะสุด ๆ เพื่อเก็บสถิติขยะในแต่ละวันและสืบหาต้นทางของพวกมัน มีการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยสร้างโรงปุ๋ยหมักเพื่อนำขยะย่อยสลายได้มาทำปุ๋ย  จากการสำรวจพวกเขาพบว่า โรงเรียนมีขยะทั้งหมด 4 ประเภท คือ เศษอาหารนำไปเลี้ยงปลาได้ เศษผัก-เปลือกผลไม้นำไปทำปุ๋ยหมักได้ ขวดพลาสติกและแก้วนำไปรีไซเคิลได้ และขยะย่อยสลายยากจำพวกถุงพลาสติกบางชนิด รวมถึงขยะพิษเช่น ถ่านไฟฉาย ก็จะส่งให้ กทม. นำไปรีไซเคิลหรือกำจัดต่อไป  เมื่อได้ข้อมูลครบ พวกเขาก็เริ่มขอความร่วมมือจากโรงครัวให้แยกเศษอาหารใส่ถังเพื่อส่งไปเลี้ยงปลา ทำให้ขยะในโรงครัวจากเดิม 53.3 กิโลกรัมต่อวัน ลดเหลือ 6.5 กิโลกรัมต่อวัน  ต่อมาโครงการได้ประกาศรับ “ขาโจ๋สำรวจขยะ” เพื่อให้บุคลากรในโรงเรียนเข้ามามีส่วนร่วมและขยายผลแนวคิดต่อไป และได้จัดตั้งสถานีแยกขยะตามชั้นต่าง ๆ ของอาคารเรียนทุกหลัง โดยเวรในแต่ละชั้นจะนำขยะมาที่ตรงคัดแยกอันเป็นจุดรวมขยะทั้งหมดในโรงเรียนที่ควบคุมโดยครูปุ้ยกับอาสาสมัครจำนวนหนึ่ง ซึ่งทุกเช้าพวกเขาจะจัดการนำขยะต่าง ๆ ที่แยกประเภทมาแล้วใส่ถังขยะส่วนกลาง นอกจากนี้ยังจัดตั้งสถานีรีไซเคิล 5 จุดทั่วโรงเรียน โดยแต่ละจุดจะมีซิงก์บริการไว้ล้างขยะจำพวกภาชนะพลาสติก กล่องนม ฯลฯ ก่อนจะแยกประเภททิ้งลงถังที่จัดมารองรับตามชนิดวัสดุ  ครูดุจเล่าว่าทั้งหมดนี้ไม่เป็นการบังคับ ขึ้นอยู่กับจิตสำนึกของแต่ละคน ฝ่ายสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนทำหน้าที่เพียงรณรงค์และ “เร้ากุศล” (ชักชวนให้ทำความดี ทำประโยชน์ด้วยวิธีการที่ไม่เชย) อย่างต่อเนื่อง ถ้าหากชั้นเรียนใดทิ้งขยะแบบเดิม โรงคัดแยกก็ไม่แยกให้ แต่จะส่งทาง กทม.ไปทั้งแบบนั้น  ถึงวันนี้โครงการ Zero Waste มีอายุครบ 4 ปีเต็ม ปริมาณขยะล่าสุดในช่วงต้นปี 2551 เฉลี่ยอยู่ที่ 26 กิโลกรัมต่อวัน  “ช่วงหนึ่งเราลดขยะที่ต้องส่งให้ กทม. เหลือเพียง 12 กิโลกรัมต่อวัน จนได้รับรางวัลโรงเรียนสร้างสรรค์สิ่งแวดล้อมดีเด่น ประจำปี 2547-2548 จากโครงการ “โรงเรียนนำร่อง ของเสียเหลือศูนย์” ที่บริษัทฮอนด้าจัดขึ้น  โดยภาพรวมจนถึงวันนี้เห็นได้ชัดว่าพฤติกรรมของคนในโรงเรียนเปลี่ยนไป ผู้ปกครองบางคนนำวิธีการไปใช้ที่บ้าน นำขยะที่แยกแล้วมาฝากทิ้งกับโรงเรียนเดือนละครั้ง ตอนนี้ระบบส่วนกลางของโรงเรียนมี แต่มันก็ขึ้นกับบุคลากรว่าจะทำแค่ไหน เพราะแต่ละคนต้องรู้ทันตัวเองและมอง ส่วนรวมเป็นสำคัญ ผลอยู่ที่ปลายทางคือปริมาณขยะที่ส่งให้ กทม.” ครูดุจเล่า  เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่งของโรงเรียนบอกว่า ปัญหาที่พบอีกอย่างคือ ขยะที่โรงเรียนไม่สามารถรีไซเคิลหรือกำจัดได้ก่อนส่งต่อให้ กทม. เมื่อรถขยะมารับก็จะนำไปเทรวมกับขยะอื่น ๆ ซึ่งเจ้าหน้าที่ กทม. ให้เหตุผลว่าปลายทางของขยะในเขตบางขุนเทียนคือสถานีขนถ่ายมูลฝอยหนองแขม ซึ่งเอกชนที่รับสัมปทานจะนำขยะไปกำจัดอีกทีที่อำเภอกำแพงแสน นครปฐม โดยไม่มีข้อตกลงกับ กทม. เรื่องการแยกขยะ  การที่โรงเรียนหวังจะให้นำขยะพิษไปแยกกำจัดจากขยะของบ้านเรือนอื่น ๆ ในขั้นตอนสุดท้ายจึงไม่มีประโยชน์ เพราะสุดท้ายก็จะถูกเทรวมกันที่ปลายทาง ส่วนเอกชนที่มีข้อตกลงแยกขยะกับทาง กทม. จะรับขยะจากสถานีขนถ่ายมูลฝอยอ่อนนุชเท่านั้น  อย่างไรก็ตาม ครูดุจบอกเราว่า ปัญหานี้ไม่สำคัญ เพราะระบบนี้จะช่วยลดขยะก่อนถึงขั้นตอนกำจัดขยะของ กทม.ได้กว่าร้อยละ 80 และในอนาคต ถ้าคนกรุงเทพฯ หรือคนทั้งประเทศริเริ่มกระบวนการนี้ ก็จะสามารถกดดันให้หน่วยงานท้องถิ่นจนถึงรัฐบาลให้การสนับสนุนโดยปริยาย ซึ่งในที่สุดรัฐบาลจะเหลือภาระเพียงอย่างเดียวคือ การกำจัดขยะพิษเท่านั้น  และที่สำคัญ ปัญหาการคอร์รัปชั่นใน กทม. ก็คงหมดไป เพราะโครงการสร้างโรงกำจัดขยะมูลฝอยขนาดใหญ่จะไม่มีความจำเป็นอีกต่อไปแล้ว  ที่มา : หนังสือสารคดี ฉบับเดือนมีนาคม 2551          โดย สุเจน กรรพฤทธิ์  แป๋งขี้เหยื้อหื้อเป๋นทุน ลดโลกร้อน แหล่งท่องเที่ยว มักประสบปัญหาขยะล้นเมือง และชาวบ้านส่วนใหญ่แก้ปัญหาด้วยความไม่รู้ด้วยการนำไปเผา สร้างให้เกิดปัญหามลพิษ กระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ รวมทั้งต่อการท่องเที่ยวเอง “เชียงใหม่” ประสบปัญหาเหล่านี้ด้วยเช่นกัน  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ช่วยคิดแก้ปัญหาโดยการริเริ่มโครงการเก๋ ๆ ด้วยการนำขยะเหลือใช้ในชุมชนมาเพิ่มมูลค่า เรียกว่าเป็น “โครงการบูรณาการฝึกอบรมการเพิ่มมูลค่าของเหลือใช้เพื่อลดมลพิษทางอากาศจากการเผา โดยประชาชนมีส่วนร่วม”  ภายใต้ชื่อโครงการ “แป๋งขี้เหยื้อหื้อเป๋นทุนเพื่อลดการเผาขยะ” หรือ “โครงการทำขยะให้เป็นทุนเพื่อลดการเผาขยะ” นั่นเอง  โครงการนี้ เป็นความร่วมมือของ 3 หน่วยงานในมหาวิทยาลัย ได้แก่ สถาบันวิจัยสังคม ทำหน้าที่สำรวจหาข้อมูลชุมชนในเชียงใหม่ที่มีมลพิษจากการเผาและมีขยะเหลือใช้ในชุมชน คณะบริหารธุรกิจ ทำหน้าที่ควบคุมต้นทุนการผลิต การบริหารจัดการด้านการตลาด และช่องทางการจัดจำหน่ายสินค้า เพื่อให้ชาวบ้านสร้างรายได้จากสินค้าจริง สุดท้าย คณะวิจิตรศิลป์ทำหน้าที่ให้ความรู้ จัดอบรม และการออกแบบดีไซน์ผลิตภัณฑ์ให้เหมาะสมในแต่ละชุมชน พร้อมควบคุมและตรวจสอบคุณภาพก่อนวางจำหน่าย  ขยะพื้นถิ่น สู่เสน่ห์ที่แตกต่าง ผศ.สุนันทา รัตนาวะดี  สาขาวิชาการออกแบบ ภาควิชาศิลปะไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในฐานะผู้ควบคุมด้านการออกแบบและคุณภาพสินค้า ฉายภาพโครงการแป๋งขี้เหยื้อฯ ให้ฟังว่า สถาบันวิจัยสังคมคัดเลือก 3 ชุมชนนำร่อง โดยเป็นชุมชนที่พบจำนวนผู้ป่วยด้วยโรคมะเร็งปอดมากที่สุด คือ ชุมชนทานตะวัน แขวงเม็งราย อำเภอเมือง เทศบาลตำบลสารภี อำเภอสารภี และองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง โดยแต่ละชุมชนผลิตสินค้า 2 ผลิตภัณฑ์ ระยะเวลาโครงการเริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมปีที่แล้ว ถึงเดือนกันยายนปีนี้  ผลิตภัณฑ์จะมีความแตกต่างกันไปตามขยะในแต่ละพื้นที่ อย่าง ชุมชนทานตะวัน ที่สภาพแวดล้อมส่วนใหญ่เป็นหอพักนักศึกษา เป็นชุมชนที่มีจำนวนประชากรหนาแน่น ทำให้มีเศษกระดาษ หนังสือพิมพ์เหลือใช้ รวมไปถึงโครงเหล็กของมุ้งลวดวางทิ้งตามถังขยะในชุมชน จึงได้ไอเดียนำลวดมาขึ้นโครงผลิตเป็น “ภาชนะเกลียวคลื่น” เล่นสีสันสดใสสะดุดตาผู้พบเห็น และเป็นของตกแต่งบ้านสไตล์โมเดิร์น ดูดีไม่แพ้สินค้าที่ขึ้นห้างราคาแพง ราคาย่อมเยาเพียงชิ้นละ 350 บาท และ “กระเช้ารูปสัตว์” นานาชนิดเน้นความสวยงามด้านศิลปะ ที่สำคัญสามารถใช้งานได้จริง คงทน รูปแบบสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความต้องการของลูกค้า ราคาประหยัดเพียง 450 บาท  ขณะที่ ชุมชนเทศบาลตำบลสารภี อ.สารภี ที่มีปัญหาเรื่องหญ้าแห้งจำนวนมาก และส่วนใหญ่จะทำลายด้วยการเผา ส่งผลให้เกิดมลพิษในอากาศ จึงมีแนวความคิดที่จะนำเศษหญ้าแห้งมาทำเป็นผลิตภัณฑ์ “ตะกร้าหญ้า” หลายรูปทรง ทั้งสี่เหลี่ยม วงกลม คุณสมบัติเด่นคือเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ย่อยสลายง่าย น้ำหนักเบา รูปทรงกระทัดรัด ใช้เป็นของตกแต่งบ้าน ใส่ผลไม้ และอาหารแห้ง เหมาะที่จะเป็นของฝาก ราคาย่อมเยาเพียงชิ้นละ 290 บาท ส่วนอีกผลิตภัณฑ์หนึ่งคือ “เบาะนั่งเศษผ้า” ที่ใช้เศษผ้าเหลือใช้จากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของชุมชมและโฟมที่เป็นขยะย่อยสลายยาก นำมาประยุกต์และตกแต่งให้มีสีสันทันสมัยใช้สอยตามความต้องการ สนนราคาเพียง 690 บาท  สุดท้าย องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแหวน และชุมชนบ้านถวาย  ที่มีชื่อเสียงเรื่องการทำเฟอร์นิเจอร์เป็นอาชีพหลัก ทำให้มีเศษขี้เลื่อยจากการแปรสภาพไม้ จึงนำมาใส่ความคิดสร้างสรรค์ผสมกาวและขึ้นรูปเป็น “กระถางขี้เลื่อย” สารพัดประโยชน์ อายุการใช้งานนาน น้ำหนักเบา รูปทรงกระทัดรัด ลวดลายแตกต่างกันแล้วแต่การสรรค์สร้างของชุมชน ที่สำคัญย่อยสลายได้ตามธรรมชาติ นอกจากนี้ยังผลิต “กระเป๋าถุงนม” ตกแต่งด้วยเศษผ้าขนาดพอเหมาะ น้ำหนักเบา และรับประกันในความทนทาน แต่ละใบดีไซน์เก๋ไม่ซ้ำแบบ ผศ.สุนันทา ให้ข้อมูลต่อไปว่า สินค้าแต่ละประเภทมีความแตกต่างกันในระดับของความยากง่าย การขึ้นรูปขึ้นแบบ และความประณีตบรรจง ผลงานที่เป็นกึ่งงานหัตถกรรมและงานศิลปะที่มีการผสมผสานอย่างลงตัว แต่อุปสรรค์ใหญ่ที่พบในทุกชุมชน คือการใช้สี ที่ชาวบ้านยังไม่เคยชินและติดความคิดเดิม ๆ ว่าต้องผลิตสินค้าให้จำหน่ายในตลาดระดับล่าง จึงมักใช้สีฉูดฉาดเกินงาม หรือบางรายก็จับคู่สีไม่เหมาะสม ซึ่งกว่าจะได้งานที่ออกมามีความลงตัวทั้งดีไซน์ สีสัน และคุณภาพที่ลงตัวก็เหนื่อยกันไป ทั้งคนสอนและคนทำ  “ผลงานที่ออกสู่สายตาประชาชนเมื่อครั้งเปิดตัวงานซอฟท์ โอเพนนิ่ง ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซ่า เชียงใหม่ แอร์พอร์ต เมื่อเร็ว ๆ นี้ ถือเป็นการเปิดตัวครั้งแรกของโครงการแป๋งขี้เหยื้อฯ สร้างความพึงพอใจแก่ชาวป้านเป็นอย่างมาก เพราะได้รับการตอบรับด้วยดีจากผู้เข้าชมงาน และยังมีนักธุรกิจ ร้านค้า โรงแรม ฯลฯ ติดต่อให้นำสินค้าจำหน่ายแล้ว” ความคืบหน้าจาก ผศ.สุนันทา  จับตาตลาดบน-สนใจสิ่งแวดล้อม หากจะพูดถึงกำลังการผลิตของแต่ละชุมชน จนถึงขณะนี้ยังไม่สามารถคำนวณเป็นปริมาณที่แน่นอน และยังอยู่ในขั้นตอนการปรับปรุงผลิตภัณฑ์ให้ได้คุณภาพและมาตรฐานสำหรับกลุ่มเป้าหมาย “ระดับบี” ขึ้นไป ซึ่งไม่เกี่ยงราคา ทว่ามีความใส่ใจเรื่องสิ่งแวดล้อม และต้องการสินค้าแฮนด์เมดที่มีดีไซน์และสีสันที่แตกต่างที่วางขายตามท้องตลาดทั่วไป ขณะนี้ ร้านนันทขว้าง ที่จำหน่ายสินค้าตกแต่งบ้านบริเวณถนนนิมมานเหมินทร์ ได้ติดต่อขอรับสินค้าไปจำหน่ายแล้ว นอกจากนี้ยังมีแผนการตลาดที่จะนำสินค้าไปวางจำหน่ายในโรงแรม บูทิคโฮเทล ธุรกิจสปา ซึ่งลูกค้าส่วนมากจะมีความชื่นชอบสินค้าเหล่านี้  รุ่งรวี  ไชยประสพ ผู้จัดการฝ่ายบัญชี ร้านนันทขว้าง ที่รับสินค้าในโครงการแป๋งขี้เหยื้อฯ ไปวางจำหน่ายเป็นเวลา 1 สัปดาห์ พบว่าลูกค้าให้ความสนใจและชื่นชมด้านดีไซน์ และความคิดสร้างสรรค์ แต่เมื่อคำนึงถึงประโยชน์ใช้สอยแล้ว ลูกค้าบางรายยังไม่ตัดสินใจซื้อในทันที เช่นตระกร้าหญ้า ซึ่งมีลูกค้าสะท้อนให้ฟังว่ายังไม่มีความคงทนพอที่จะนำไปใช้ได้จริง แต่สิ่งที่สามารถดึงดูดความสนใจได้คือ กระเช้ารูปสัตว์ ที่มีสีสันสดใส ดีไซน์เป็นรูปสัตว์นานาชนิด  “ตอนนี้เป็นช่วงโลว์-ซีซั่น จึงไม่สามารถชี้วัดความพึงพอใจของลูกค้าได้ ต้องรออีกสักระยะเพื่อให้ลูกค้าเป็นผู้ประเมินและตัดสินใจ เพราะลูกค้าโดยส่วนมากที่มาใช้บริการร้านนันทขว้างจะเป็นทั้งชาวไทยและต่างประเทศ ที่ชื่นชอบสินค้าแฮนด์เมด ที่มีรูปร่าง ดีไซน์ และสีสันแปลกตา แต่แฝงไปด้วยความทันสมัย และมีคุณค่าในตัวเอง และสินค้าในโครงการแป๋งขี้เหยื้อฯ ก็สามารถตอบสนองความต้องการได้เป็นอย่างดี”  รุ่งรวีเผยฟีดแบค  สิ่งแวดล้อมดี ชุมชนมีรายได้ ขณะที่ สม ขุ่ยอาภัย  ประธานชุมชนทานตะวัน แขวงเม็งราย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ที่เข้าร่วมโครงการแป๋งขี้เหยื้อเป๋นทุนฯ โดยผลิตภาชนะเกลียวคลื่นและกระเช้ารูปสัตว์ กล่าวว่า วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของโครงการเพื่อเป็นการลดปัญหาขยะที่ส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อม และคุณภาพชีวิตประชาชน โดยชุมชนมีกำลังการผลิต 15-20 ชิ้นต่อวัน ขึ้นกับสภาพอากาศ เนื่องจากทั้งภาชนะเกลียวคลื่นและกระเช้ารูปสัตว์ เมื่อขึ้นรูปแล้วต้องนำไปตากแดดให้แห้ง ก่อนถึงขั้นตอนการลงสีและเคลือบแลคเกอร์ ก่อนนำไปตากแดดอีกครั้ง ต้นทุนในการผลิตต่อชิ้นจะราคาประมาณ 100 บาท ส่วนมากจะเป็นต้นทุนค่ากาว ค่าสีและแลคเกอร์ที่ใช้ในการตกแต่งผลิตภัณฑ์ให้สวยงาม แม้ว่าราคาขายสินค้าจะไม่มากนัก ชาวบ้านไม่สามารถยึดเป็นอาชีพหลักในการเลี้ยงชีพได้ แต่ก็ภูมิใจที่เป็นส่วนหนึ่งในการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อม ส่วนรายได้จากการจำหน่ายสินค้าถือเป็นผลพลอยได้ที่ได้รับ  จากขยะไร้ค่าซึ่งเคยสร้างมลภาวะให้คนเชียงใหม่ แต่หากทุกคนใส่ใจกำจัดอย่างถูกวิธี นอกจากจะเป็นการรักษาสิ่งแวดล้อมแล้ว ยังเป็นการสร้างมูลค่าของวัสดุเหลือใช้นำรายได้เข้าชุมชนอีกด้วย  ที่มา   :    หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ               คอลัมน์จุดประกาย Life     วันอังคารที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ.2551

ทองเหมาะ  แจ่มแจ้ง ชาวนาอัจฉริยะ  คนไทยอย่างเรามักได้ยินคำพูดที่ว่า “ชาวนาเป็นกระดูกสันหลังของชาติ” มาแต่อ้อนแต่ออก ฟังดูแล้วเหมือนเราจะให้ความสำคัญกับชาวนาผู้เป็นเกษตรกรปลูกข้าวให้พวกเราได้มีรับประทานกัน รวมทั้งยังเป็นสินค้าออกที่สำคัญทำรายได้หลักให้กับประเทศมาช้านาน  อย่างไรก็ตาม ไม่ค่อยปรากฎว่าจะมีชาวนาสักกี่คนที่มีฐานะร่ำรวย โดยมากมักมีฐานะค่อนข้างยากจน มีหนี้สินล้นพ้นตัว เข้าทำนองยิ่งทำนาก็ยิ่งจน ดังนั้นผู้เป็นชาวไร่ชาวนาจึงไม่ค่อยอยากให้ลูกหลานทำนาเหมือนตน ถ้าพอมีฐานะจะส่งเสียให้ร่ำเรียนได้ก็มักจะสอนสั่งลูกหลานให้ร่ำเรียนสูง ๆ “จะได้เป็นเจ้าคนนายคน” อย่างนี้คงอนุมานได้ว่าคนเป็นชาวนานั้นไม่มีโอกาสเป็นเจ้าคนนายคนละกระมัง?  คอลัมน์นี้ของดิฉันมิได้มีไว้เพื่อเขียนถึงผู้นำหรือผู้บริหารธุรกิจเท่านั้น และก็มิได้มีไว้เพื่อเขียนถึงแต่ผู้นำที่มีชื่อเสียงที่เป็นชาวต่างชาติ ดิฉันรอมานานแล้วที่จะได้เขียนถึงชาวไร่ชาวนาที่เป็นเจ้าของภูมิปัญญา (Wisdom) อันล้ำค่า  ทั้งนี้ ดิฉันได้ชมรายการ “จับเข่าคุย” ของคุณสรยุทธ สุทัศนะจินดา ซึ่งได้สัมภาษณ์คุณลุงทองเหมาะ แจ่มแจ้ง เป็นเวลา 2 สัปดาห์ติดต่อกัน ความจริงแล้วคุณลุงทองเหมาะนั้น “ดัง” มานานแล้ว แต่เรื่องราวของคุณลุงไม่ค่อยได้รับการถ่ายทอดในหนังสือพิมพ์แนวธุรกิจสักเท่าไร ดิฉันจึงขอเขียนถึงชาวนาอัจฉริยะท่านนี้ และขอร่วมแสดงความชื่นชมด้วยอีกคน  หัดเรียนรู้จากความผิดพลาด คุณลุงทองเหมาะเป็นชาวนาที่ตั้งรกรากอยู่ที่สุพรรณบุรี โดยในวัยหนุ่มท่านเล่าให้ฟังว่าตนเองก็เป็นชาวนาธรรมดา ๆ ที่ทำนาปลูกข้าวด้วยวิธีการของชาวนาทั่ว ๆ ไป ที่ต้องซื้อปุ๋ยอินทรีย์มาบำรุงต้นข้าว ใช้ยาฆ่าแมลง ยาฆ่าหญ้าและยา ฯลฯ เพื่อฆ่าศัตรูพืชทั้งหลาย  ซึ่งปรากฎว่าพอใช้ยาฆ่าหญ้าชนิดหนึ่งตาย ก็มีหญ้าพันธุ์แปลก ๆ อื่น ๆ ขึ้นมาแทน พอฆ่าแมลงชนิดหนึ่งตาย หรือฆ่าหนูตาย ก็มีหอยเชอรี่มากัดกินต้นข้าวแทน ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนแต่ไรมาไม่เคยพบเห็นหอยเชอรี่มาก่อน เข้าใจว่าพอระบบนิเวศน์ในนาถูกทำลายก็ทำให้มีวัชพืชและศัตรูพืชอื่น ๆ เกิดขึ้นมาทดแทน คุณลุงเล่าว่า แม้จะเป็นชาวนา แต่ท่านก็มีความฝันว่าต้องมีเงินให้ได้สัก 6 ล้านบาท ทั้ง ๆ ที่เป็นชาวนานี่แหละ แต่เม่อทำนาด้วยวิธี “สมัยใหม่” แบบนี้ นอกจากจะเก็บเงินไม่ได้แล้ว  ยังมีหนี้สินท่วมตัวนับเป็นเงินหลายล้านบาท เพราะข้าวในนาไม่เคยให้ผลผลิตที่ดีเลย แถมคุณภาพของดินก็แย่ลง ศัตรูพืชเกิดขึ้นเต็มไปหมด จนวันหนึ่งนึกเอะใจ เพราะตอนที่ทำโรงสีได้เห็นคนงานโกยข้าวเป็นลม เพราะได้รับพิษจากการใช้สารเคมีฆ่าเพลี้ยในนา โดยพิษของสารเคมีนั้นติดไปถึงเมล็ดข้าวในรวงด้วย คุณลุงทองเหมาะจึงคิดว่าทำนาโดยใช้สารเคมีนี้คงไม่ใช่หนทางที่เหมาะสม  อัจฉริยะเกิดจากการสังเกต แม้จะไม่มีการศึกษาสูง แต่คุณลุงเป็นผู้ที่รู้จักสังเกตแทนที่จะก้มหน้าก้มตาทำนาด้วยวิธีเดิม ๆ เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลก็หยุดคิดหาเหตุผล จากนั้นก็แสวงหาความรู้โดยเข้ารับการอบรมเรื่องการใช้วิธีเกษตรธรรมชาติแบบไทยและแบบซี่ปุ่น แล้วความที่เป็นผู้มีเชาว์ปัญญาสูงก็รักจักพัฒนาองค์ความรู้ด้วยตนเอง โดยได้คิดค้นน้ำหมักชีวภาพและปุ๋ยอินทรีย์เพื่อใช้กับนาข้าวแทนปุ๋ยเคมีและสารเคมีต่าง ๆ ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์  นาข้าวของคุณลุงปลอดสารเคมีมาเป็นเวลานานเกือบสิบปีแล้ว โดยในช่วง 2-3 ปีแรก ผลผลิตยังออกมาไม่ดีนัก เพราะระบบนิเวศน์ในนายังไม่คืนสภาพสู่ความเป็นธรรมชาติเหมือนดั้งเดิม แต่พอผืนดินคืนสู่ความเป็นธรรมชาติเต็มที่ ก็สามารถให้ผลลิตสูงกว่านาข้าวที่ใช้สารเคมีเสียอีก นอกจากนี้ยังลดค่าใช้จ่ายเรื่องปุ๋ยและสารเคมีได้นับเป็นหมื่นเป็นแสนบาท  นอกจากนวัตกรรมการทำน้ำหมักชีวภาพของคุณลุงที่ใช้แทนปุ๋ยเคมีได้อย่างดีเยี่ยมแล้ว คุณลุงทองเหมาะยังได้ค้นพบวิธีลดอัตราการเกิด (ไม่ใช่ “ฆ่า” นะคะ) ของหอยเชอรี่ในนาอีกด้วย โดยได้คิดค้นสูตรน้ำยาชนิดหนึ่งที่ผลิตจากส่วนผสมของน้ำส้มสายชูกากน้ำตาลและจุลินทรีย์ ซึ่งพอใช้ไปสักระยะหนึ่ง หอยเชอรี่ก็จะไข่ได้น้อยลงและเล็กลงทำให้ลูกหอยโตช้าพอที่จะทำให้ปลาในนากินลูกหอยด้วย เป็นการควบคุมศัตรูพืชด้วยวิธีธรรมชาติ  เวลาฟังคุณลุงทองเหมาะเล่าเรื่องการแก้ปัญหาต่าง ๆ ในการทำนา ดิฉันรู้ว่าเหมือนตัวเองกำลังฟัง  “นักบริหารมืออาชีพ” คนหนึ่งเล่าถึงวิธีการแก้ปัญหาในธุรกิจของเขา ต่างกันแต่เพียงว่าธุรกิจของคุณลุงคือ ธุรกิจการทำนา ทั้งนี้วิธีการวิเคราะห์ปัญหาของชนชั้นผู้นำไม่ว่าจะอยู่ในอาชีพใด จะมีขั้นตอนคล้ายคลึงกันทั้งสิ้น เป็นวิธีทางวิทยาศาสตร์และเป็นวิถีของชาวพุทธผู้มีปัญญาไม่งมงายแต่ใช้การสังเกตใช้เหตุผลและทำการทดลองเพื่อทดสอบความรู้อย่างเป็นระบบ

เรื่องราวการคิดค้นนวัตกรรมในการทำงานของคุณลุงมีมากมายล้วนน่าทึ่งทั้งนั้น จึงต้องขออนุญาตชื่นชมในความสามารถและชื่นใจที่ผู้ประกอบอาชีพทำนาเชื้อสายไทยแท้ ๆ ประสบความสำเร็จในการเพิ่มผลิตผลข้าวในนาโดยไม่ต้องพึ่งปุ๋ยเคมีหรือยาฆ่าศัตรูพืชที่เป็นสารเคมีใด ๆ ทั้งสิ้น  ทั้งนี้เพราะความช่างสังเกต การรักการเรียนรู้ในศาสตร์การทำเกษตรโดยวิธีธรรมชาติ ทำให้คุณลุงทองเหมาะสามารถคิดค้นสูตรน้ำหมักชีวภาพ สูตรน้ำยาที่ใช้ลดปริมาณไข่ของหอยเชอรี่ที่ทำมาจากผลิตภัณฑ์ทางธรรมชาติล้วน ๆ  นาข้าวของคุณลุงจึงปลอดสารเคมีโดยสิ้นเชิง และเป็นการฟื้นฟูระบบนิเวศน์ (Ecological System) ของนาข้าวคืนสู่ความเป็นธรรมชาติอุดมสมบูรณ์แบบดั้งเดิม  “ผู้จัดการนามืออาชีพ” คุณลุงเล่าให้ฟังผ่านรายการ “จับเข่าคุย” ของคุณสรยุทธ์ สุทัศนะจินดา ว่าคุณลุงมีลูกชาย 2 คน คนโตศึกษาจนจบปริญญาทางสาขาคอมพิวเตอร์ ปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่ในสหรัฐอเมริกา ไม่กลับเมืองไทยเพราะ “กลัวพ่อจะให้ทำนา” ส่วน ลูกชายคนน้องก็มีการศึกษาสูงถึงระดับปริญญาโท แต่ยังประกอบอาชีพทำนาอยู่ที่สุพรรณบุรีกับคุณลุงนี่แหละ ทั้งนี้จากจากจะทำนาในที่ดินของตนเองแล้ว คุณลุงกับลูกชายยังรับจ้าง “บริหารนา” ของคนอื่นอีกด้วย ว้าว !  ฟังแล้วเก๋ซะไม่มีนะคะ…  ทางรายการ “จับเข่าคุย” ได้บันทึกเทปกิจการ “บริหารนา” ของคุณลุงที่มีภาพลูกชายนำ “แผ่นต้นกล้าข้าว” ไปดำในนาของลูกค้า ซึ่งแตกต่างจากการดำนาวิธีดั้งเดิมที่เราเห็นชาวนาทั่วไปทำคือ นำต้นกล้าลงไปปักหรือดำในนาทีละต้น ๆ โดยทิ้งระยะห่างระหว่างต้นไม่มากนัก  แต่วิธีดำนาที่ลูกชายของคุณลุงสาธิตให้ดูนั้น เหมือนกับวิธีการปลูกหญ้าไม่มีผิด กล่าวคื ยกต้นกล้าข้าวเป็นแผ่น ๆ ขนาดประมาณ 1 ตารางฟุต ลงไปปูกับพื้นนาได้เลย นับเป็นความก้าวหน้าในการทำนาข้าวซึ่งทำให้ประหยัดเวลา ประหยัดงบและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และเป็นการพัฒนาผู้ประกอบอาชีพทำนาให้กลายเป็น “มือโปร” ในการทำนา เหมือนอาชีพอื่น ๆ ที่มี “มืออาชีพ” (Professional) นั่นเอง นับว่าคุณลุงทองเหมาะได้สร้างความหวังและเส้นทางการพัฒนาอาชีพ (Career Development) ให้กับชาวนาไทยอีกประการหนึ่งด้วย ใครที่เคยคิดว่าอาชีพทำนาเป็นอาชีพต่ำต้อย ไม่ต้องใช้สติปัญญา ใช้แต่แรงกายจะต้องเปลี่ยนความคิดนี้แน่ ๆ  นอกจากนี้ หากมีระบบบริหารจัดการที่ดี ก็สามารถผันตัวเองจากชาวนาธรรมดา กลายเป็นมืออาชีพรับจ้างบริหารนาของคนอื่นได้ การทำนาก็จะกลายเป็นธุรกิจชนิดหนึ่งที่เลี้ยงชีพตนเองได้อย่างยั่งยืน  ดิฉันยังคิดต่อยอดอีกว่า หากรัฐบาลไทยจะสนับสนุนคุณลุงทองเหมาะให้เปิดหลักสูตรหรือสถาบันการบริหารนาข้าวให้ความรู้แก่ชาวนาทั้งหลายอย่างเป็นระบบ ก็น่าจะที่จะทำให้อาชีพทำนาเป็นอาชีพที่มีองค์ความรู้ (Knowledge) มีกระบวนการที่เป็นหลักการทฤษฎี แล้วก็จะทำให้ประเทศไทยเป็น “ครัวของโลก” ได้อย่างแท้จริง  ปรัชญาและจิตวิทยาของการทำนา ปัจจุบัน คุณลุงทองเหมาะรับจ๊อบเป็นวิทยากรบรรยายให้กับหน่วยงานต่าง ๆ เพื่อแบ่งปันความรู้การทำเกษตรแบบวิธีธรรมชาติ การทำน้ำหมักชีวภาพเพื่อใช้แทนปุ๋ยเคมี การสังเกตการเติบโตของต้นข้าวในระยะต่าง ๆ การฟื้นฟูระบบนิเวศน์ของพื้นที่การทำนาเพื่อให้วงจรชีวิตของสัตว์และแมลงต่าง ๆ ในนาอยู่รวมกันและควบคุมอัตราการเกิด-ตายของพวกมันอย่างลงตัว  ดิฉัน ซึ่งเป็นคนที่ไม่มีความรู้ในการทำนาเลยก็จริง แต่เมื่อได้ฟังคุณลุงพูดคุยกับคุณสรยุทธ์ ดิฉันก็ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับวิธีคิด วิธีมองโลกชีวิตและธรรมชาติของคุณลุงว่าแท้จริงแล้ว คุณลุงมี “ปรัชญา” (Philosophy) ในการดำรงชีวิตที่สะท้อนถึงหลักธรรมทางพุทธศาสนา ที่ลึกซึ้ง  คุณลุงเล่าว่าชาวบ้านที่อยู่ในละแวกเดียวกับคุณลุง เคยเรียกคุณลุงว่าเป็น “คนบ้า” เพราะเห็นคุณลุงเดินก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในท้องนาแล้วพูดคนเดียว…ความจริงมีอยู่ว่า คุณลุงพูดกับต้นข้าวบ้าง กับหนูนา บ้าง “บางทีก็พูดกับหนูว่าอย่ากัดข้าวเลยนะ สงสารพ่อบ้างเถอะ”   คุณลุงเล่าให้ฟัง แล้วหนูมันเชื่อลุงด้วยหรือ ?  “คุณสรยุทธ์ถาม  (คงตรงกับใจคนดู่หลายคนที่อยากถามเหมือนกัน)  “ฟังนะ มันก็หยุดกัดต้นข้าวของลุงนะ” ทั้งนี้ คุณลุงอธิบายว่าเวลาพูดกับต้นข้าวหรือพูดกับหนูนาก็จะทำจิตใจให้สบาย ๆ แล้วส่งความสบายไปยังรอบ ๆ ดิฉันอยากจะเข้าใจว่าสิ่งนี้ชาวพุทธเราเรียกว่าการ “แผ่เมตตา” นั่นเอง  ซึ่งในทางวิทยาศาสตร์ก็เคยมีการทดลองเรื่องผลกระทบของเสียงดนตรีที่มีต่อการเติบโตของพืชอยู่เหมือนกัน  น้ำเสียงที่มีเมตตาจึงน่าจะเป็น “คลื่นแห่งความสุข” ที่มีผลกระทบต่อสรรพสิ่งที่มีชีวิตทั้งหลายในท้องนานั้น  ทุกวันนี้ สังคมประสบความทุกข์ยากเพราะคนฉลาดเอาเปรียบคนโง่ คนตัวโตรังแกคนตัวเล็ก คนรวยกดขี่คนจน และผู้นำไร้คุณธรรม  เรื่องของคุณลุงทองเหมาะ แจ่มแจ้ง ครูภูมิปัญญหาไทยจึงเป็นตัวอย่างที่ดีของคนไทยธรรมดา ๆ ทุกคนที่อยากสร้างองค์ความรู้ของทุกวิชาชีพที่คนไทยทำ ให้เป็นภูมิความรู้ของแผ่นดิน    ที่มา   :     หนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ          วันจันทร์ที่ 21 กรกฎาคม 2551 และวันอังคารที่ 29 กรกฎาคม 2551               คอลัมน์  Leader a La Carte    โดย รศ.ดร.ศิริยุพา รุ่งเริงสุข

เมืองในฝัน เริ่มที่ศูนย์…

เมืองในฝัน เริ่มที่ศูนย์…รีไซเคิล เมื่อปีที่แล้ว กรุงเทพฯ มีระเบิด ผมเป็นคนนึงที่ไม่ขับรถ(ค่าน้ำมันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโชคดี) เลยมีโอกาสได้เดินไปตามฟุตบาธบ่อยๆ แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นมันเปลี่ยนกรุงเทพฯของผม(และของคุณด้วย) มันทำให้ทุกคนกลัวถังขยะ  หลายที่แก้ปัญหาด้วยการใช้ถังใส มันดูง่ายกว่าถ้ามีระเบิด (ถ้าเอาใส่ถุงกระดาษก็มองไม่เห็นอยู่ดี ใครจะสน) ถังเขียว ถังเหลือง ถังน้ำเงิน ที่ไว้แยกขยะของกทม. ก็น้อยลงจนผมไม่ค่อยเห็น ไม่ได้บ่นและพอเข้าใจ มันเป็นเรื่องของความปลอดภัยในชีวิตประจำวันของประชาชน  และความปลอดภัยในเก้าอี้ของผู้มีอำนาจในสภา แต่ผมว่าคนกรุงเทพฯกำลังเสียโอกาสอย่างใหญ่หลวง  โอกาสในการแยกขยะ เพื่อการรีไซเคิล  อันนี้เป็นเรื่องของเราทุกคน บ้านเรา ภาษีของเรา(ติดโกรธนิดหน่อยเพราะข้อนี้สำคัญ เป็นเรื่องเงิน จ่ายให้มันทุกเดือน ต้องได้อะไรดีๆ กลับมาบ้าง ไม่ใช่การแก้ปัญหาแบบแกนๆ) ทุกวันนี้ คนในเมืองหลวงช่วยสร้างขยะด้วยความขยันขันแข็งกว่า 8,500 ถึง 9,500 ตัน ให้ต้องจัดเก็บทุกวัน รู้รึเปล่าว่าเราจ่ายเงินกว่า 9.5 ล้านบาททุกวันในการจัดการขยะของเรา  คูณด้วย 365 วัน นั่นแปลว่าเราจ่ายไปปีละ 3,467,500,000 บาท  มหาศาลเอาการอยู่ เพราะเงินสามพันล้าน เอาไปทำอะไรได้ตั้งเยอะ  การแยกขยะเลยสำคัญ แค่ลดปริมาณขยะที่จัดเก็บลงนิดๆหน่อยๆ ปีนึงอาจลดได้สักร้อยล้าน เงินร้อยล้าน พัฒนากรุงเทพฯได้อีกเยอะ(ถ้าไม่มีการกินหินกินปูนกันเกิดขึ้น)เผลอๆลดได้มากกว่านี้ ดีใจด้วย เราจะรวยแล้ว  ทำยังไงกันดีล่ะ ถ้าอยากได้เงินก้อนนี้  วันนี้ก็เลยเอาเรื่องของเมืองที่จัดการกับขยะได้เจ๋งที่สุดในโลกมาเล่าให้ฟัง  ผมมีโอกาสได้ดูรายการโทรทัศน์ของคุณนิติภูมิ เมื่อไม่นานมานี้ ในรายการพูดถึงเมืองๆ นึงในญี่ปุ่น ที่ใส่ใจในการรีไซเคิล  และแทรกซึมมันเข้าสู่ชีวิตประจำวันของทุกคนในชุมชนได้เนียนอย่างน่าทึ่ง และน่าเอาอย่างเป็นที่สุด  นครแห่งการรีไซเคิลที่เจ๋งสุดๆ นี้มีชื่อว่า “นครเซนได” ญี่ปุ่นมีโครงสร้างการปกครองท้องถิ่นแบ่งเป็น 2 ชั้น  ชั้นแรกคือ จังหวัดมี 47 แห่ง และชั้นที่สองคือเทศบาล มีทั้งหมด 3,190 แห่ง แบ่งเป็นเทศบาลนคร 677 แห่ง เทศบาลเมือง 1,961 แห่ง และเทศบาลหมู่บ้าน 552 แห่ง  แต่ละแห่งมีวิธีการบริหารเป็นของตัวเองโดย แม้แต่การจัดการกับขยะก็แบบเฉพาะของใครของมัน เรียกได้ว่า บ้านใครบ้านมัน เมืองใครเมืองมัน เลือกวิธีจัดการให้เหมาะกับตัวเองเป็นดีที่สุด ส่วนที่เซนได เค้าเริ่มปลูกฝังเรื่องการรีไซเคิลให้ประชาชนของตัวเองตั้งแต่เป็นเด็กประถม  ซึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ๆ ที่จะเจริญเติบโตและสร้างบ้านเมืองต่อไป  สอนเรื่องขยะกันเป็นเรื่องเป็นราวในชั้นเรียน มีทัศนศึกษา ให้มาดูโรงงานรีไซเคิลเพื่อทำความเข้าใจเรื่องขยะ นักเรียนชายชั้นมัธยมต้นจะถูกคัดมาทำงานในแผนกรีไซเคิลขยะชุดละ 5 วัน ประชาชนที่นั่นเลยมีจิตสำนึกเรื่องการรีไซเคิลใหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดเต็มร้อย จะทิ้งขวดน้ำทั้งที แยกกัน 3 ถัง ฝาขวดถังนึง ฉลากถังนึง ตัวขวดก็อีกถังนึง แยกกันจริงจังและจริงใจ   เพราะขยะ อาจมีอะไรที่ไม่ใช่ขยะซ่อนอยู่ (เงินและโอกาสในสังคมทั้งนั้น ขอให้รู้) โรงงานขยะของที่นี่เค้าเลยแยกขยะก่อนนำไปเผา ช่วยลดจำนวนขยะลง(reduce) ด้วยการหาว่าอะไรที่เอากลับมาใช้ใหม่(reuse)ได้อีก และมีอะไรบ้างที่นำกลับไปผลิตใหม่ที่เราเรียกกันว่ารีไซเคิล (recycle)ได้บ้าง อันนี้เรียกกันว่า 3Rs เป็นนโยบายของชาติกันเลยทีเดียว สนับสนุนโดยนายกรัฐมนตรี  โปรดฟังอีกครั้ง การรีไซเคิลเป็นเรื่องระดับชาติ  ที่นี่จึงมีแผนกซ่อมแซมสิ่งของ ทำกันอย่างอบอุ่น เก้าอี้ ตู้ เตียง และเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ที่ซ่อมแซมจนเหมือนใหม่  จะถูกนำมาจับฉลากเพื่อแจกแก่ผู้ต้องการเดือนละครั้ง คนที่มาซ่อมก็เป็นนักเรียนอาชีวะทั้งหลาย (จะตีกันทำไม มาซ่อมของดีกว่า ไอ้น้องเอ้ย) อยากอ่านหนังสือฟรีมานี่…ศูนย์หนังสือเก่า สนใจเล่มไหน หยิบไปอ่านกันเลยฟรีๆ คนละ 3 เล่ม ที่นั่นมีบอร์ดที่ประชาชนนำมาติดว่า ครอบครัวของตัวเองกำลังจะทิ้งอะไร  อีกบอร์ดหนึ่งก็จะเป็นของคนที่ต้องการสิ่งของเพื่อนำไปใช้ในครอบครัวของตน เสื้อผ้าจะทิ้ง เค้าก็เอาไปซักรีดอย่างดี ก่อนนำมามอบให้ศูนย์รีไซเคิล  ขยะที่ต้องเผา นครเซนไดเอาไปผลิตกระแสไฟฟ้า คุ้มไปเลย ไม่มีอะไรเสียเปล่า มีโรงไฟฟ้าที่ใช้ขยะเป็นเชื้อเพลิง 3 โรง รวมเก็บขยะได้วันละ 1,800 ตัน  ผลิตกระแสไฟฟ้าได้วันละ 9,000 กิโลวัตต์  หมายความว่าขยะของนครเซ็นไดที่มีประชากรเพียง 1 ล้านคน ให้ไฟฟ้าได้มากถึงวันละ 27,000 กิโลวัตต์  ใช้ในกิจการของนครเซ็นได 40% อีก 60% นำไปขายให้บริษัทไฟฟ้า(ได้เงินอีกตะหาก) น่ารักจริงๆผมว่า นครแห่งการรีไซเคิลที่เจ๋งและน่ารักที่สุด เพราะมันถูกลากยาวมาจากนโยบายชาติ ปลูกฝังกันตั้งแต่เด็กๆ  คนในเมืองก็ให้ความร่วมมือทำกันอย่างจริงจังและจริงใจ เป็นสิ่งปกติที่ทำกัน ไม่ทำนี่สิ ผิดปกติ ประโยชน์ที่ได้นั้นมหาศาล กรุงเทพฯ สมควรอย่างยิ่ง ที่จะเอาเป็นแบบอย่าง  ใครสมัครเป็นผู้ว่ากรุงเทพฯแล้วมีนโยบายแบบนี้ ผมจะแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าไปเลือกเป็นคนแรกเลย ในสายตาผม โครงการรณรงค์ของกรุงเทพฯไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ เช่นอยากให้ใช้จักรยานเพื่อประหยัดพลังงาน ลดภาวะโลกร้อน ผู้ว่าก็จัดวันรณรงค์ไปขี่จักรยานให้เป็นแบบอย่าง ก็ไม่แปลก….แต่ที่แปลกคือไปขี่ในสวนลุม! ท่านผู้ว่าครับ อยากให้ขี่จักรยานแทนรถ ช่วยไปขี่ที่ถนนครับ ขี่ที่ถนน ต้องมีไบค์เลนก็ช่วยสร้างหน่อยครับ  (บีอาร์ทีนี่น่าจะนานเกินรอ ป่านนั้นน้ำท่วมกรุงเทพฯเพราะโลกร้อนหมดแล้ว) ผมเห็นไบค์เลนที่เลียบทางด่วนรามอินทรา 99.99% ไม่เห็นจักรยานครับ สร้างแถวสีลมหรือสยามน่าจะเวิร์กกว่า หรือควรจัดวันขี่จักรยานขึ้นมาก็ไม่เลว ถ้าไม่มีทุนทำอะไรดีๆ แบบนี้ เริ่มจากช่วยกันผลักให้เกิดศูนย์รีไซเคิลเพื่อชุมชนสิครับ กลับไปอ่านด้านบนอีกครั้ง ถ้าไม่รู้ว่าขยะน้อยลงแล้วจะประหยัดเงินภาษีของเราได้อย่างไร

good news

เสียเหงื่อเพื่อโลก
จะน่าดีใจแค่ไหนถ้าแรงที่เราเสียไป กลับมาเป็นพลังงาน ให้เราได้อีกต่อ California Fitness  Club Hongkong  ฟิตเนสชื่อดังที่มีสาขาไปทั่วโลก ที่มีหนุ่ม สาววัยทำงานเป็นลูกค้าคนสำคัญ มาใช้เวลาคนละ 2-3 ชั่วโมงต่อวัน หรือกว่า 20 ชั่วโมงต่อสัปดาห์  เพื่อ เดิน วิ่ง ปั่นจักรยาน เผาผลาญพลังงาน จนจุดประกายให้ Fitness แห่งนี้ได้ไอเดียดีๆ ในการนำพลังงานของสมาชิก มาสร้างประโยชน์ให้กับโลก ด้วยการประดิษฐ์เครื่องออกกำลังกายชนิดพิเศษ ให้สามารถเเปลงพลังงานจากการออกกำลังกายของสมาชิกเป็นกระแสไฟฟ้าเพื่อใช้ส่องสว่างในตึก  คนที่มาออกกำลังกายที่นี่ ไม่เพียงแต่รู้สึกดี ที่ได้ดูแลสุขภาพของตัวเอง แต่ยังทำให้สุขภาพของโลกแข็งแรงขึ้นด้วย  ฟิตเนสเองก็ลดการใช้พลังงานไฟฟ้าไปได้มาก  จึงตอบแทนสมาชิกทุกคนด้วยการเก็บค่าสมาชิกถูกลง … ไอเดียwin-win แบบนี้แหละ ที่โลกกำลังต้องการ …

รองเท้าที่รักโลกมากที่สุด
ในขณะที่กระแสลดภาวะโลกร้อนกำลังเป็นเรื่องร้อนๆของทั้งโลก สินค้าแบรนด์ดังมากมายก็นำมันมาทำแคมเปญการตลาดเพื่อดึงดูดลูกค้า ขณะเดียวกันก็ช่วยยกภาพลักษณ์ของสินค้าให้ดูดีขึ้นในสายตาผู้บริโภคด้วย
แต่หนึ่งในแบรนด์ที่ทำมันอย่างจริงจัง และจริงใจก็คือ ไนกี้
บริษัทผู้ผลิตรองเท้ากีฬาระดับโลกชื่อดังอย่างไนกี้ หันมาทำรองเท้าที่ได้ชื่อว่ารักโลกมากที่สุดในประวัติศาสตร์
ไนกี้เปิดเผยว่าจริงจังกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมาได้ 10  ปีแล้ว ผลจากความพยายามทำให้ทุกวันนี้ไนกี้เลิกใช้  PVC  ได้อย่างเด็ดขาดในทุกผลิตภัณฑ์ พร้อมลดการใช้กาวที่มีปิโตรเลียมเป็นส่วนประกอบ และพัฒนายางชนิดใหม่ที่ที่ลดสารพิษได้ถึง 96 %  เท่านั้นยังไม่พอ ไนกี้ยังโชว์ความตั้งใจในการเป็นผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรแท้กับสิ่งแวดล้อมด้วการทำโปรเจ็กต์  reuse a shoe program  ด้วยการเปิดรับบริจาครองเท้าไนกี้เก่าๆ เอามาทำอะไรดีๆ ถ้าเก่าน้อยก็บริจาคให้ประเทศโลกที่สาม  เก่ามากจะถูกนำไปแยกส่วนแล้วย่อยเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ เช่น พื้นผิวยางรองเท้านำไปบดแล้วไปทำพื้นผิวสนามเบสบอล สนามฟุตบอล ลูกกอล์ฟ  พื้นห้องเล่นเวท และลู่วิ่ง  ส่วนโฟมด้านในรองเท้าจะถูกนำไปบดแล้วใช้ทำพื้นผิวสนามบาสเกตบอล คอร์ทเทนนิส
พร้อมๆ กับ การพัฒนารองเท้าไนกี้ รุ่น  Considered ที่ถูกจับตาว่าใช้เทคโนโลยีที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมที่สุดในโลก ในกระบวนการผลิตสามารถลดขยะได้ถึง 61 % ประหยัดพลังงาน 35 %  ลดการใช้ตัวทำละลายที่เป็นสารเคมีลง  89 %  และเป็นรองเท้าที่ง่ายต่อการนำไปรีไซเคิลกับโครงการ  reuse a shoe program ด้วย ทันทีที่มันออกวางตลาดก็กวาดรางวัลด้านดีไซน์เพื่อสิ่งแวดล้อมจากหลายเวที
โปรเจ็กต์ดีๆ แบบนี้ล่ะที่ควรได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมให้เจ้าของผลิตภัณฑ์ทุกแบรนด์ทำกันอย่างจริงจัง

เมื่อใบไม้ร่วง หล่นเป็นจาน
หากคุณเคยประสบปัญหาหนักหน่วงใจกับถ้วยโถโอชามกองใหญ่หลังปาร์ตี้ แต่ก็ไม่อยากใช้ภาชนะโฟม จานกระดาษ หรือพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้ง ให้ระคายเคืองสภาพแวดล้อม
ภาชนะใบไม้ (ร่วง) จาก Verterra อาจเป็นอีกหนึ่งทางออก หรืออีกหนึ่งไอเดียน่าสนใจ เพราะเขาเนรมิตผลิตภัณฑ์สะดวกใช้ จากใบไม้ร่วงที่อาจเกะกะลูกหูลูกตาและยังไม่ถึงเวลาเป็นปุ๋ย ได้หน้าตาน่าใช้ และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสุดๆ เพราะรีไซเคิลได้ 100 เปอร์เซ็นต์ แถมผลิตโดยกระบวนการที่ปราศจากสารเคมี สีย้อม อย่างที่ตกค้างในจานกระดาษหรือจานพลาสติก
จาน ชาม ถาด ที่เกิดจากการนำใบไม้ที่ร่วงจากต้น ไปผ่านไอน้ำ ความร้อน และแรงอัด จนเป็นภาชนะที่ทนทาน คล่องตัว ใช้เสิร์ฟอาหาร อุ่นในไมโครเวฟ เข้าเตาอบ หรือแช่แข็ง ก็ได้ สบายบรื๋อ ล้างเก็บไว้ใช้ใหม่ได้ หรือจะทิ้งเลยก็ไม่เป็นพิษต่อสิ่งแวดล้อมแต่อย่างใด เพราะย่อยสลายตามธรรมชาติภายในสองเดือน
แม้ว่าไอเดียในการใช้ภาชนะใบไม้นี้ ไม่ใช่ของใหม่เสียทีเดียว เพราะ Verterra เอง ก็ยอมรับว่าได้แรงบันดาลใจมาจากอินเดีย และดำเนินการผลิตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี่เอง แต่ก็ถือว่าเป็นการประยุกต์และพัฒนาที่ตอบโจทย์ได้หลากหลาย ไม่เพียงเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และใช้สะดวก แต่ยังสะท้อนความห่วงใยธรรมชาติของผู้ใช้ได้อย่างสวยงาม แตกต่าง และชัดเจน
น่าใช้ และน่าจะมีผู้ผลิตที่ตอบสนองความต้องการได้ครบครันอย่างนี้ มากขึ้นในเร็ววัน

source: http://www.springwise.com/eco_sustainability/pressed_leaves_transformed_int/
www.verterra.com
http://www.springwise.com/eco_sustainability/pressed_leaves_transformed_int/

เครื่องรับซื้อกระป๋อง
HYPERLINK “http://www.manager.co.th/Campus/ViewNews.aspx?NewsID=9510000077528″
http://www.manager.co.th/Campus/ViewNews.aspx?NewsID=9510000077528

book

book

book

exhibition

exhibition

Music

http://www.youtube.com/watch?v=dKdZYYmTT9A&feature=related
jack Johnson 3RS song
http://www.treehugger.com/files/2008/06/jack-johnson-green-eyes-on.php

Movie

หมีจ๋าอย่าร้องไห้…

Title: The White Planet

Director: Jean Lemire & Thiery Plantanida

Genre: Documentary

Year: 2008 

DVD: Coming Soon

The White Planet เป็นสารคดีที่น่ารัก น่าตื่นตะลึง และน่าดูที่สุดแห่งปีเรื่องหนึ่ง ว่าด้วยการเผยภาพชีวิตสัตว์ขั้วโลกอย่าง หมีขาว จิ้งจอกหิมะ แมวน้ำ วอลรัส วาฬหลังค่อม วัวมัสค์ กวางเรนเดียร์ ฯลฯ สิ่งมีชีวิตชุดแรกๆ บนโลก ที่ได้รับผลกระทบจากภาวะโลกร้อนอย่างรุนแรง คุณรู้หรือไม่ว่าคุณมีส่วนทำให้วิถีการเอาตัวรอดของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง  หนังถ่ายทอดเรื่องราวอย่างเป็นธรรมชาติ ละมุนละไม และสมจริง สมกับที่ทีมงานต้องลุยหิมะเฝ้ามองพฤติกรรมของพี่น้องสัตว์ขั้วโลก ในอุณหภูมิติดลบ กว่า 2 ปี แต่ผลลัพธ์เป็นบวกทั้งเสียงชื่นชมจากคนดู นักวิจารณ์และกวาดรางวัลจากสถาบันและเทศกาลหนังน้อยใหญ่มาแล้วทั่วโลก
ในเมืองไทย The White Planet เข้าฉายเฉพาะโรงภาพยนตร์ House RCA ตั้งแต่ 19 มิ.ย.2551 แม้จะลาโรงไปแล้ว แต่ความจริงของน้องหมี และพิภพสีขาว (The White Planet) ยังคงอยู่ ช่วยหมีด่วน เพราะจริงๆ แล้วโลกที่หมีและเพื่อนๆ อยู่ ก็โลกเดียวกับคนอย่างเราๆ นี่แหละ

เรื่องจริง…ช็อกโลก!

Title: An Inconvenient Truth

Director: Davis Guggenheim

Genre: Documentary

Year: 2006

DVD: Available in Shops          

ถ้าใครยังรู้สึกไม่ค่อยรู้ร้อนรู้หนาว สารคดีเรื่องนี้จะเปลี่ยนความรู้สึกของคุณไปตลอดชีวิต An Inconvenient Truth  เป็นอีกหนึ่งความพยายามของการณรงค์และเผยแพร่ข้อมูลและความจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องช่วยกันดูแลทั้งสภาวะแวดล้อม โดยอาจต้องเริ่มจากสภาวะภายในจิตใจของตัวเองก่อน An Inconvenient Truth สร้างปรากฎการณ์ที่ทำให้คนทั่วโลกต้องสนใจปัญหาโลกร้อนๆใบนี้อย่างจริงจัง ด้วยวิธีนำเสนอความจริงอันน่าตื่นตะลึงในเรื่องที่เราไม่เคยรู้มาก่อน
An Inconvenient Truth นำเสนอเรื่องราวของ อัล กอร์ อดีตอดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาสมัยประธานาธิบดีบิล คลินตัน ที่เดินทางทั่วโลกเพื่อเผยแพร่ทั้งข้อมูลความจริงที่โลกเป็นอยู่ การคาดคะเนถึงความเป็นไปของโลกในอนาคต (ที่หลายกรณีน่าช็อกสุดๆ ) พร้อมกับมุมมองจากภายในชีวิตส่วนตัวของอัล กอร์ เอง เป็นสารคดีที่เต็มไปด้วยข้อมูล แต่วิธีนำเสนอก็มีช่วงที่สอดแทรกอารมณ์ขัน และมีสีสัน มีรางวัล ออสการ์ปีล่าสุด (2550) การันตีในสาขาภาพยนตร์สารคดีขนาดยาว พร้อมกับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี 2550 ที่อัล กอร์ ได้รับร่วมกับคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ (IPCC) ของสหประชาชาติ จากความพยายามในการรณรงค์เผยแพร่ความรู้และสร้างจิตสำนึกให้ผู้คนหันมาตระหนักและต่อสู้กับภัยคุกคามจากภาวะโลกร้อนที่เกิดขึ้นโดยฝีมือมนุษย์

แนะนำเว็บไซต์ดีๆเพื่อโลกของเรา

www.superuse.org

…Where Recycle Meets Design…

“Where Recycle Meets Design” คือ สโลแกนของเว็บนี้ จึงไม่แปลกที่คลิกเข้าไปแล้ว เจอ ของเก๋ๆ ไอเดียเด็ดๆ มากมาย จากชาวดีไซเนอร์ อาร์ติสต์ และบุคคลทั่วไป นั่นหมายถึง คุณก็สามารถส่งผลงานรีไซเคิลแบบมีดีไซน์ สไตล์ตัวเองไปที่เว็บไซต์นี้ได้ เขามีช่องทางให้ผู้ชมได้คอมเมนต์และลงคะแนนโหวตด้วย แต่เราว่าคอมเมนต์หรือคะแนนโหวต คงไม่สำคัญเท่า การได้เปิดหูเปิดตาเห็นสิ่งประดิษฐ์และไอเดียที่อาจจะให้แรงบันดาลใจสะกิดต่อมสร้างสรรค์ หรือสะกิดให้การมองโลกของใครสักคนเปลี่ยนไป

www.ecodazoo.com

…If You Take A Close Look At The Animals There…

เว็บไซต์สัญชาติญี่ปุ่น หน้าตาสวยแบบนวลเนียน แต่มีมิติและไอเดียการนำเสนอน่าตื่นตา ผ่านสวนสัตว์เชิงนิเวศที่แสดงคาแร็กเตอร์และวิถีชีวิตของบรรดาสิ่งมีชีวิตผู้น่ารัก ผู้มีหลักการหรือคติในการดำรงอยู่แตกต่างกันไปแต่พื้นฐานก็คือมองให้ออกก่อนว่าตัวเองเป็นใคร ธรรมชาติเป็นอย่างไร ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่ตนมีก่อนจะคิดอยากได้อะไร ของใคร

www.nationalgridfloe.com

…The Power of Action…

การกระทำมีพลังอันยิ่งใหญ่ ไม่ใช่เพียงพลังของการสร้างสรรค์ แต่คือการสร้างสรรค์สู่สิ่งที่ดีกว่า ไม่ใช่เพียงทำให้เป็นไปได้ แต่ทำให้เป็นจริง ไม่ใช่แค่ทำในสิ่งที่ใครๆก็ทำกัน แต่ทำในสิ่งที่แตกต่างอย่างสร้างสรรค์ และไม่ใช่แค่บางคนที่มีพลังเหล่านั้น แน่นอนว่าพวกเราทุกๆคนล้วนมี แต่หากจะใช้เพื่อก่อให้เกิดอะไร แค่ไหน และอย่างไร เว็บนี้มีคำตอบให้ …
ภายในเว็ปนี้ อยากจะบอกว่านำเสนอหมีขั้วโลกได้น่ารักมากเอามากๆ และแค่ประโยคจั่วหัวก็ซึ้งแล้ว ยิ่งถ้าเข้าไปเจอการนำเสนอที่แสนจะน่ารัก ยิ่งต้องแอ๊คชั่นทันที เว็บนี้น่ารักและemotional มาก เค้าใช้วิธีการให้เราเลี้ยงหมีขั้วโลก เพื่อจะ บอกเล่าเรื่องการประหยัดพลังงานและการ ‘เลือก’ สิ่งที่ดีกว่าเพื่อโลกใบนี้ เราจะได้เล่นเกมดูแลเจ้าหมีตัวนี้ ตั้งแต่ตั้งชื่อมัน ป้อนอาหาร เล่นเกมสนุกๆด้วยกัน นอกจากจะสนุก น่ารัก แล้วก็ยังได้รู้อะไรดีๆที่ทำเราอึ้ง จนเรา’อยาก’ ลงมือทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยต่ออายุให้เจ้าหมีขั้วโลกที่น่าสงสาร และยังมีเกมที่ทำให้เราคำนวณการปล่อยคาร์บอนในชีวิตประจำวันที่ทำให้เราต้องเปลี่ยนความคิดและความเคยชินเสียใหม่ เป็นเว็บไซต์การประหยัดพลังงานที่ ทั้งสนุกสร้างสรรค์ แล้วก็ได้สาระ ไปเต็มๆ ปล.อยากให้พูดถึงที่มาว่าnationalGRID คืออะไรซักหน่อย ในฐานะที่เป็นบริษัทผลิตไฟฟ้าและแก๊ส

http://epa.gov/climatechange/kids/global_warming_version2.html

…You Learn Pretty Fast…

แม้ว่าชื่อของ url จะยาวหน่อย และเป็นเว็บเพจอนิเมชั่นที่อาจจะดูแบนๆ เหลี่ยมๆ และ manual ไปนิด แต่หากว่าจะแวะเวียนเข้าไปก็ไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอน หน้าเว็บนี้อยู่ใน HYPERLINK http://epa.gov http://epa.gov ที่ดำเนินการโดย United States Environmental Protection Agency อีกหนึ่งองค์กรพิทักษ์สิ่งแวดล้อมที่ให้ความรู้ไว้มากมายในเว็บไซต์ด้วยภาษาที่อ่านไม่ยากแต่หน้าตาดูเป็นทางการไปหน่อย เราเลยข้ามมาโซนอนิเมชั่นสำหรับเด็กซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของอีกหนึ่งสาเหตุใหญ่ที่ทำให้สภาพภูมิอากาศหรืออุณหภูมิโลกเปลี่ยนแปลง นั่นก็คือ ปรากฎการณ์เรือนกระจก ที่คุ้นหู แต่พักหลังเงียบๆ ไป จริงๆ แล้วเขายังอยู่ ทบทวนที่มาที่ไปและผลกระทบของเขาสักหน่อยก็ไม่เลวนะ

http://www.greenpeace.org www.greenpeace.org

Green & Peace… กรีนพีซ เริ่มต้นจากการต่อต้านการทดลองระเบิดนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกาในเขตอลาสก้า ในปี 2514จากนั้นก็ออกรณรงค์เพื่อปกป้อง อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ควบคู่ไปกับการส่งเสริมสันติภาพโดยมุ่งหมายให้ทั่วโลกเร่งพัฒนาพลังงานสะอาด สร้างอนาคตที่ปราศจากสารพิษ และรณรงค์เพื่อการเกษตรอย่างยั่งยืน ปัจจุบันเรือ Rainbow Warrior สัญลักษณ์แห่งการต่อสู้อย่างสงบของกรีนพีซยังคงแล่นต่อไปและกลายเป็นอีกหนึ่งความฝันของคนรุ่นใหม่ แต่เราไม่ได้ชวนคุณไปขึ้นเรือ เราชวนคุณไปดูเว็บไซต์ของเขาเฉยๆ จะเป็นแบบอินเตอร์เนชั่นแนล HYPERLINK http://www.greenpeace.org www.greenpeace.org หรือ www.greenpeace.org/seasia/th/ ของพี่ไทยเราก็ได้ ไม่มีลูกเล่นมากมาย แต่ก็เป็นศูนย์รวมของตัวอย่างแอ็กขั่นและความอดทนในการพยายามเปลี่ยนโลกให้ดีขึ้น… อย่าลืมเข้าไปเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจพวกเค้าเหล่านั้นกันเยอะๆนะ 

www.recyclenow.com …Recycle Now&Forever…

เว็บไซต์นี้บอกว่า การรีไซเคิลนั้น “ง่ายนิดเดียว” แต่อย่า “เดี๋ยว” “ทำเลย” ดีกว่า ทำอะไร อย่างไร คลิกเข้าไปดูเลยที่ www.recyclenow.com

game!

W eAtheR
(http://www.greenpeaceweather.com.br/) … You Saved The World! …
เกมที่มีชื่อสั้นๆ ว่า W eAtheR แต่อาจฝากอะไรยาวๆ ไว้ในความรู้สึก เพราะเกมที่นำเสนอโดย http://www.greenpeaceweather.com.br/ อีกหนึ่งช่องทางสื่อสารของ Greenpeace ชวนคุณมาเป็น
Cyberactivist ต่อสู้กับวิกฤติสิ่งแวดล้อมร่วมกับผู้เล่นคนอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในฐานะคู่ต่อสู้หรือศัตรูอย่างเกมอื่นๆ ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนกันและสามารถร่วมมือร่วมใจ ช่วยโลกด้วยกันได้…เป็นเกมแห่งความสมานฉันท์โดยแท้
หน้าตาเกม สวย น่ารัก เล่นได้ครั้งละหลายคน สอดแทรกความรู้และขั้นตอนของการเป็น Activist อย่างไม่ซับซ้อน ไล่ตั้งแต่การเลือกพื้นที่ การเทรนผู้ร่วมรณรงค์ การกระชับมิตรกับนักรณรงค์ในพื้นที่ใกล้เคียง การวางยุทธวิธีและดำเนินกิจกรรมต่างๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ไม่ได้มีผู้ชนะกับผู้แพ้ มีแต่ผู้ชนะกับผู้ชนะ เพราะผู้เล่นทุกคนใน W eAtheR ล้วนเป็นผู้ชนะ ถ้าร่วมกันแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมทั้งหมดได้ภายในเวลาที่กำหนด แล้วเกมก็จะประกาศว่า You Saved The World! Congratulations. You Made It!
อยากได้ยินแบบนี้นอกเกมบ้างจัง

Green Goose Game
(http://www.benettontalk.com/opencms/opencms/benettontalk/en/min_0007.html)
… R U Really Green as U Think? …
คุณเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมอย่างที่คุณคิดจริงหรือเปล่า Green Goose Game พิสูจน์ได้ เกมนี้เล่นง่ายๆ เลือกคาแร็กเตอร์เสร็จแล้วก็ออกเดินทางสู่เส้นชัย กลไกคล้ายเกมบันไดงู แต่ไม่มีลูกเต๋าหรืออุปสรรคใดๆ แค่ตอบคำถามเกี่ยวกับตัวคุณและสิ่งแวดล้อม แล้วก็เดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงเส้นชัยคุณก็จะรู้ว่า คุณเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมแค่ไหน และจบจากเส้นชัยนี้แล้ว เส้นชัยต่อไปของคุณอยู่ที่ใด